دو نکته در خصوص این روزهای نایین باید بگویم:اول آنکه باید بدانیم آنچه هنوز در خاطره کهنسالان نایین از رجل فقیه وسیاسی بزرگ نایین مانده شخصی است به نام میرزای بزرگ نایینی،وهنوز پدران ما بر املاک آنها زراعت میکنند.اینکه چگونه به علامه منسوب شده ونام یک موسسه دانشگاهی در نایین شده خود مطلبی است که از آنها باید پرسید.

دوم آنکه سیر تخریب بافت کهن نایین به همت مشترک میراث فرهنگی نایین وشرکت نوسازی بافت فرسوده نایین شتاب بیشتری گرفته وکسانی که بیش از ۵ سال در نایین نبوده اند دیگر تصوری از یک شهر بابافتی تاریخی کهن را از ذهن خود بیرون بریزند.نمونه آن خانه بزرگ وتاریخی بود که چسبیده به مسجد باباب عبدالله بود وحد اقل ۳۰۰ سالی عمر داشت.

چاره ای نیست.باید متهم شویم به اینهمه نق زدن از خراب کردن بیشتر این بناهای نیمه ویران.ولی کاش مجموعه ای از آنها ویا نمونه های شاخص آنها که البته کم نیستند نگهداری شوند.یک بنا شاید خود ش هم خیلی مهم نباشد ولی فضاهای شهری تاریخی را می سازد.به دور وبر بازار که نگاه میکنیم یک بازار با دوردیف مغازه مانده وپشت آن یا تخریب شده یا در انتظار تخریب است.